Witold Benedyktowicz
Biografia
Urodził się 25 czerwca 1921 roku w Krakowie w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Dziadek Ludomir brał udział w powstaniu styczniowym, a majątek rodziny Benedyktowiczów został skonfiskowany. W czasie II wojny światowej zetknął się z metodyzmem.
Po ukończeniu szkoły średniej w Krakowie podjął studia w Wyższej Szkole Biblijnej w Warszawie, na których wykładali profesorowie Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Po II wojnie światowej został oddelegowany na Mazury celem pracy duszpasterskiej. W lutym 1946 został przez bp Paula N. Garbera ordynowany na diakona, a w czerwcu 1947 na prezbitera, po czym podjął uzupełniające studia teologiczne w Instytucie Ekumenicznym w Bossey związanym ze Światową Radą Kościołów.
W 1950 roku uzyskał magisterium na Wydziale Teologii Ewangelickiej UW (promotorem był ks. prof. Jan Szeruda). Cztery lata później uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy o idei przełomu w metodyzmie, a w 1965 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz monografii Próba irenologii chrześcijańskiej. Doświadczenia praskie. Od 1972 profesora nadzwyczajnego, a od 1980 zwyczajnego. W 1967 został zatrudniony w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, w której pełnił funkcję kierownika Katedry Teologii Systematycznej. Był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1985–1988). Od 1958 stał na czele redakcji czasopisma Pielgrzym Polski.
Od początku lat pięćdziesiątych pracował jako pastor w warszawskiej parafii metodystycznej. Był zwierzchnikiem Kościoła Metodystycznego PRL i superintendent naczelny (1969–1983). W latach 1975–1983 stał na czele Polskiej Rady Ekumenicznej jako jej prezes. Był delegatem na kongresy ekumeniczne i pokojowe. Mimo że wcześniej krytycznie ocenił wprowadzenie stanu wojennego, później wraz z ks. bp. Januszem Narzyńskim w imieniu Polskiej Rady Ekumenicznej wyraził poparcie dla władz wojskowych. W latach 80. Służba Bezpieczeństwa usiłowała zwerbować go na tajnego współpracownika; zakończyło się niepowodzeniem. W latach 1986–1989 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa, co odczytywane jest jako wyraz sprzyjania władzy komunistycznej.