W
Nauka

Witold Benedyktowicz

Duchowny metodystyczny, teolog protestancki, profesor teologii

25 czerwca 1921data urodzenia
21 stycznia 1997data śmierci
żył 75 latdługość życia
Krakówmiejsce urodzenia
5osiągnięć

Biografia

Urodził się 25 czerwca 1921 roku w Krakowie w rodzinie o patriotycznych tradycjach. Dziadek Ludomir brał udział w powstaniu styczniowym, a majątek rodziny Benedyktowiczów został skonfiskowany. W czasie II wojny światowej zetknął się z metodyzmem.

Po ukończeniu szkoły średniej w Krakowie podjął studia w Wyższej Szkole Biblijnej w Warszawie, na których wykładali profesorowie Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Po II wojnie światowej został oddelegowany na Mazury celem pracy duszpasterskiej. W lutym 1946 został przez bp Paula N. Garbera ordynowany na diakona, a w czerwcu 1947 na prezbitera, po czym podjął uzupełniające studia teologiczne w Instytucie Ekumenicznym w Bossey związanym ze Światową Radą Kościołów.

W 1950 roku uzyskał magisterium na Wydziale Teologii Ewangelickiej UW (promotorem był ks. prof. Jan Szeruda). Cztery lata później uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy o idei przełomu w metodyzmie, a w 1965 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie dorobku naukowego oraz monografii Próba irenologii chrześcijańskiej. Doświadczenia praskie. Od 1972 profesora nadzwyczajnego, a od 1980 zwyczajnego. W 1967 został zatrudniony w Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie, w której pełnił funkcję kierownika Katedry Teologii Systematycznej. Był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1985–1988). Od 1958 stał na czele redakcji czasopisma Pielgrzym Polski.

Od początku lat pięćdziesiątych pracował jako pastor w warszawskiej parafii metodystycznej. Był zwierzchnikiem Kościoła Metodystycznego PRL i superintendent naczelny (1969–1983). W latach 1975–1983 stał na czele Polskiej Rady Ekumenicznej jako jej prezes. Był delegatem na kongresy ekumeniczne i pokojowe. Mimo że wcześniej krytycznie ocenił wprowadzenie stanu wojennego, później wraz z ks. bp. Januszem Narzyńskim w imieniu Polskiej Rady Ekumenicznej wyraził poparcie dla władz wojskowych. W latach 80. Służba Bezpieczeństwa usiłowała zwerbować go na tajnego współpracownika; zakończyło się niepowodzeniem. W latach 1986–1989 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa, co odczytywane jest jako wyraz sprzyjania władzy komunistycznej.

Źródło: artykuł w Wikipedii

Najważniejsze osiągnięcia

  1. Funkcja superintendent naczelny Kościoła Metodystycznego w Polsce (1969–1983).
  2. Prezes Polskiej Rady Ekumenicznej (1975–1983).
  3. Profesor Chrześcijańskiej Akademii Teologicznej w Warszawie; kierownik Katedry Teologii Systematycznej.
  4. Członek Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego (1985–1988).
  5. Wyróżnienia: Krzyż Komandorski, Krzyż Oficerski, Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski oraz Złoty Krzyż Zasługi.

Ciekawostki

?

Dziadek Ludomir brał udział w Powstaniu Styczniowym.

?

Podczas II wojny światowej zetknął się z metodyzmem.

?

W latach 1986–1989 zasiadał w Radzie Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa.

Urodzeni w tym samym czasie

Wszyscy sławni →