Władysław Bala
Biografia
Władysław Bala urodził się 13 lipca 1919 roku w Krakowie, w rodzinie nauczycielskiej. W 1937 roku ukończył Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie i podjął studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej, które przerwała II wojna światowa. Ukończył je na Wydziale Komunikacji Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie w 1949 roku, zdobywając dyplom magistra inżyniera mechanika.
W czasie wojny walczył w szeregach Armii Krajowej, uczestniczył w powstaniu warszawskim jako oficer Biura Informacji i Propagandy Komendy Głównej AK. Wojną zakończył w stopniu porucznika.
Pracę zawodową rozpoczął jako technik w Wydziale Technicznym m.st. Warszawy (1940–1943), następnie zajmował stanowiska w Krakowie m.in. głównego mechanika w PMT (1945–1948), właściciela warsztatu mechanicznego (1948–1949), szefa produkcji w Wytwórni Sprzętu Zootechnicznego (1950–1956), projektanta w Biurze Projektów Miastoprojekt (1950–1955) oraz w Zakładzie Konstrukcji i Budowy Urządzeń Przemysłu Tytoniowego (1955–1961).
W 1956 roku rozpoczął pracę naukową jako starszy asystent w Zakładzie Instalacji Sanitarnych Politechniki Krakowskiej. W 1959 roku przeszedł do Wyższej Szkoły Rolniczej (dziś Uniwersytet Rolniczy) w Krakowie, gdzie był starszym wykładowcą w Katedrze Melioracji Rolnych, na nowo powołanym Wydziale Melioracji Wodnych. Od tego czasu cały rozwój naukowy prof. Bala związany jest z krakowską uczelnią.
W 1964 roku obronił pracę doktorską pt. Metoda doboru optymalnych parametrów pracy pługa do kopania rowków drenarskich - w świetle badań, pod kierunkiem prof. Jana Wątorskiego; habilitował się w 1969 roku na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie z rozprawą pt. Optymalizacja aparatu obsługi technicznej maszyn melioracyjnych.
W latach 1968–1973 był docentem, w 1973 roku uzyskał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1985 roku tytuł profesora zwyczajnego. Prof. Bala pełnił szereg funkcji kierowniczych i administracyjnych w Akademii Rolniczej w Krakowie, m.in. kierował Pracownią Mechanizacji i Organizacji Robót Wodno-Melioracyjnych (1964), Katedrą Mechanizacji i Organizacji Robót Wodno-Melioracyjnych (1969–1977), Instytutem Napraw i Organizacji Zaplecza Technicznego (1977) oraz był prorektorem, dyrektorem i rektorem uczelni w różnych okresach.