Karol Akerman
Biografia
Karol Akerman urodził się 24 lutego 1913 roku w Krakowie w rodzinie Chajema Szyi Ackermana i Süssel z domu Selinger. Dzieciństwo spędził w Trzebini, gdzie uczęszczał do Szkoły Ludowej (1919–1923).
Następnie w Chrzanowie uczył się w Gimnazjum Państwowym (ob. I Liceum im. Stanisława Staszica). W 1931 r. zdał maturę i rozpoczął studia na Wydziale Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, które ukończył w 1936 r.
Po studiach pracował jako chemik: najpierw w cementowni Firley w Trzebini (1936–1939), potem w fabryce Nad Kamienną w Bodzechowie (1939).
We wrześniu 1939 r. wyjechał do Lwowa, gdzie objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych, a następnie został głównym inżynierem w Gipsowni w Szczercu (1940–1941).
Od czerwca 1941 r., gdy wybuchła wojna niemiecko-radziecka, pracował przymusowo jako robotnik w Gipsowni. W 1943 r. przeniesiony do obozu pracy przymusowej dla Żydów w Drohobyczu, skąd udało mu się uciec. Przez rok ukrywał się dzięki pomocy Rudolfa Zawady, przedwojennego właściciela Gipsowni w Szczercu.
W 1944 r. objął stanowisko starszego inżyniera w radzieckim Okręgowym Urzędzie Przemysłu Materiałów Budowlanych w Drohobyczu, a następnie był głównym inżynierem w Fabryce Wapna i Kafli w Rozwadowie (1944–1945).
W lutym 1945 r. repatriował się do Polski, na tereny dawnego Zagłębia Krakowskiego. Podjął pracę jako dyrektor techniczny Huty Cynkowej w Trzebini (1945). W tym samym roku objął stanowisko naczelnika Wydziału Pracy i Płacy w Ministerstwie Przemysłu.
Przez lata pracował na stanowiskach naczelnego dyrektora Zjednoczenia Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1947), naczelnego dyrektora (1948–1949), generalnego dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Chemicznego w Gliwicach (1949–1954), dyrektora Instytutu Kwasu Siarkowego i Nawozów Fosforowych w Warszawie (1954), dyrektora Instytutu Metali Lekkich w Skawinie (1954–1955), dyrektora Centralnego Zarządu Przemysłu Metali Nieżelaznych w Katowicach (1955–1956), dyrektora Instytutu Metali Lekkich w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (1956–1957), wicedyrektora Departamentu Górnictwa i Rud w Ministerstwie Przemysłu Ciężkiego w Warszawie (od 1957). Przyczynił się do uruchomienia przemysłu chemicznego w PRL.
W 1961 r. obronił pracę pt. „Synteza sorbentów specyficznych z przeznaczeniem do produkcji koncentratów germanowych z przemysłowych elektrolitów cynkowych” (promotor: prof. Feliks Polak) na Uniwersytecie Jagiellońskim i uzyskał stopień doktora nauk chemicznych. W 1963 r. został kierownikiem Katedry Technologii Chemicznej na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Kierował Pracownią Radioizotopową na UMCS, jednocześnie pracując naukowo w Instytucie Badań Jądrowych w Warszawie. Na tej uczelni był promotorem wielu prac magisterskich.
Od 1968 r. przebywał na stażu zagranicznym w Niemczech jako profesor wizytujący, a następnie pracownik naukowy w Instytucie Naukowo-Badawczym Izotopów w Düsseldorfie. Kilka lat później podjął decyzję o pozostaniu na stałe za granicą. Mieszkał w Niemczech, kontynuował pracę naukową w Düsseldorfie oraz we Francji, gdzie od 1972 r. pracował jako wykładowca na paryskiej Sorbonie.
Jego żoną była Celina z domu Milska (1917–1993).
Zmarł w Düsseldorfie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera 2C-7-12).