Julian Aleksandrowicz
Biografia
Julian Aleksandrowicz urodził się 20 sierpnia 1908 w Krakowie w żydowskiej rodzinie Józefa i Zofii ze Schneidów. Był lekarzem internistą, profesorem nauk medycznych, filozofem medycyny i hematologiem.
Ukończył VI Gimnazjum im. T. Kościuszki w Krakowie (1926) i Wydział Lekarski Uniwersytetu Jagiellońskiego (1933). W 1934 ukończył Studium Wychowania Fizycznego UJ i obronił pracę doktorską dotyczącą badań szpiku kostnego. W latach 1933–1939 był wolontariuszem i asystentem w Szpitalu Św. Łazarza w Krakowie, w I Oddziale pod prof. Tadeuszem Tempką. W 1937 opracował przyrząd do pobierania i konserwowania krwi.
Mobilizowany jako podporucznik lekarz został przydzielony do 72. pułku piechoty i walczył w kampanii wrześniowej. Po ucieczce z obozu jenieckiego wrócił do Krakowa w styczniu 1940. Był więziony w getcie krakowskim, z którego uciekł i został aktywnym członkiem Armii Krajowej, odznaczony później orderem Virtuti Militari i innymi medalami.
W 1945 założył w Krakowie ośrodek leczniczy dla powracających z obozów, w 1947 habilitował się na Wydziale Lekarskim UJ. W latach 1947–1949 był lekarzem uzdrowiskowym w Kudowie-Zdroju. W 1951 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1956 tytuł profesora zwyczajnego. Był wieloletnim kierownikiem Kliniki Hematologicznej Akademii Medycznej w Krakowie i prowadził prywatną praktykę w mieszkaniu przy ul. Marii Curie-Skłodowskiej.
Autor licznych książek, m.in. Nie ma nieuleczalnie chorych, Sumienie ekologiczne, Wszechstronna nadzieja, Kuchnia i medycyna (wspólnie z Ireną Gumowską), Wiedza stwarza nadzieję (1975, tom 278 serii Omega) oraz U progu medycyny jutra (wspólnie z Harrym Dudą). Wspomnienia z okupacji zawarł w Kartkach z dziennika doktora Twardego (1962). Pisał także artykuły medyczne w Przekroju.
Był przyjacielem i lekarzem Haliny Poświatowskiej, pomagając jej w organizacji wyjazdu na operację serca do Ameryki oraz wspierając ją w zmaganiach z chorobą. Był także mężem Marii (1912–1991) i ojcem Jerzego Aleksandrowicza.
Zmarł w Krakowie w 1988 roku po długich zmaganiach z chorobą nowotworową. Został pochowany na cmentarzu wojskowym przy ul. Prandoty.