Eugeniusz Babraj

Urodził się 23 października 1896 w Krakowie, w rodzinie Michała. W czasie I wojny światowej walczył w 1. pułku piechoty Legionów Polskich.

Mianowany porucznikiem z starszeństwem z dniem 1 czerwca 1921 w korpusie oficerów piechoty. W latach 1923–1933 służył w 59. pułku piechoty w Inowrocławiu. W kwietniu 1933 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. Na stopień kapitana mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 102. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę w batalionie KOP Bereźne na stanowisku dowódcy plutonu łączności.

We wrześniu 1941 został zatrzymany pod fałszywym nazwiskiem Eugeniusz Borkowski i osadzony w alei Szucha, a następnie na Pawiaku. 28 maja 1942 został rozstrzelany w Magdalence.