Roman Aleksandrowicz
Biografia
Roman Aleksandrowicz, znany także jako Efroim Alexandrowicz, urodził się 30 kwietnia 1882 roku w Krakowie w rodzinie Oskara (właśc. Ozjasz) i Rozalii (z domu Spira).
Uczył się w C.K. Gimnazjum w Drohobyczu, a w 1901 roku zdał egzamin dojrzałości. Na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego studiował do 1906 roku, a rok później uzyskał stopień doktora praw.
Jako jednoroczny ochotnik został powołany do C. K. Armii w 1906 roku i przeszedł kolejne etapy szkolenia; w 1907 mianowano go kadetem-aspirantem rezerwy, później awansował na podporucznika rezerwy w 1913 roku.
Od 1913 był adwokatem w Drohobyczu. Po wybuchu I wojny światowej w sierpniu 1914 został zmobilizowany do armii austriackiej i skierowany do 77. pułku piechoty. Miesiąc później objął stanowisko komendanta Stacji Etapowej w Starym Samborze, a wiosną 1915 komendantem magazynów mundurowych 2. Armii we Lwowie, a potem w Odessie aż do końca wojny. Od 1915 r. awansował na porucznika.
Na przełomie 1918/1919 przebywał u brata w Wiedniu. W połowie 1919 przybył do Lwowa. Został referentem prawnym i zastępcą dyrektora w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich. We wrześniu 1919 ponownie praktykował jako adwokat, prowadząc kancelarię przy ul. Aleksandra Fredry 8.
W 1920 roku został przyjęty do Wojska Polskiego i przydzielony do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego we Lwowie. Od połowy 1920 w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 kwietnia 1920. 17 kwietnia 1920 przeniesiony do rezerwy. Został awansowany na stopień majora rezerwy w korpusie oficerów służby sądowej ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1934 pozostawał na liście starszeństwa korpusu oficerów sądowych w grupie oficerów pospolitego ruszenia i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto. Należał do Związku Oficerów Rezerwy.
Po odejściu z armii w okresie II Rzeczypospolitej pozostawał adwokatem we Lwowie. W 1931 został skarbnikiem wydziału Związku Adwokatów-Obrońców Okręgu Sądu Apelacyjnego we Lwowie. Do 1939 nadal urzędował przy ul. Aleksandra Fredry 8.
Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany we Lwowie przez Sowietów jesienią tego roku. Był osadzony w tamtejszym więzieniu Brygidki, skąd 9 lutego 1940 przeniesiono go do więzienia na Zamarstynowie. W 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994. Ofiary tej zbrodni zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.
Miał żonę Helenę z domu Dunikowską, oboje byli bezdzietni.