Włodzimierz Abłamowicz
Biografia
Włodzimierz Abłamowicz urodził się 2 listopada 1891 w Krakowie w rodzinie pochodzenia tatarskiego, jako syn powstańca Stanisława Abłamowicza i Marii z Matuszewiczów. Miał sześcioro rodzeństwa: Stanisławę, Marię, Piotra, Tadeusza, Adama i Witolda.
Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie i w latach 1910–1914 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1912 działał w Drużynach Strzeleckich w Krakowie, a następnie w Polskiej Organizacji Wojskowej, przyjmując pseudonim Tatar. W czasie I wojny światowej 19 grudnia 1914 powołano go do armii austro-węgierskiej; otrzymał przydział do działu prawnego inżynierii wojskowej w Krakowie. W 1917 wrócił na studia i uzyskał stopień naukowy doktora. W 1918 brał udział w ukrywaniu byłych legionistów poszukiwanych przez władze Austro-Węgier.
1 listopada 1918 wstąpił do Wojska Polskiego. W grudniu 1918 na czele ochotników wyruszył pod Lwów, gdzie walczył z Ukraińcami, m.in. w okolicach Sądowej Wiszni. We wrześniu 1919 objął dowództwo pociągu pancernego nr 15 Paderewski i brał udział w walkach na Polesiu i z Litwinami. W lutym 1920 został mianowany dowódcą pociągu pancernego nr 1 Piłsudczyk i walczył m.in. na Polesiu, Wołyniu i Podolu. Po zakończeniu wojny z bolszewikami zgłosił się do pracy plebiscytowej. W maju 1921, na wieść o wybuchu III powstania śląskiego, przybył na teren Górnego Śląska z dwoma pociągami pancernymi. Jako dowódca I dyonu pociągów pancernych Nowina-Doliwa i Korfanty brał udział w ataku na Kędzierzyn-Koźle. Od połowy maja 1921 dowodził dyonem pociągów pancernych (Nowina-Doliwa, Korfanty, Ślązak i Powstaniec). Uczestniczył także w walkach z Niemcami w rejonie Gogolina, Pyskowic i Gliwic. 26 sierpnia 1921 przeniesiono go do rezerwy.
W 1922 zdał egzamin adwokacki. W okresie dwudziestolecia międzywojennego prowadził kancelarię adwokacką w Krakowie. Ponadto należał do Związku Peowiaków oraz YMCA w Krakowie, gdzie był wiceprezesem.
W 1939 został zmobilizowany i podczas kampanii wrześniowej ciężko ranny, tracąc wzrok. W latach 1939–1945 przebywał na Węgrzech. Po zakończeniu II wojny światowej powrócił do Krakowa, pracował i działał na rzecz środowiska byłych powstańców śląskich. W latach 1948–1953 był więziony przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego.
Zmarł 29 lipca 1974 po długiej i ciężkiej chorobie; został pochowany 2 sierpnia 1974 na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Był żonaty i miał syna Krzysztofa Selima (ur. 15 maja 1928).