Tadeusz Władysław Alf-Tarczyński
Biografia
Tadeusz Władysław Alf-Tarczyński urodził się 5 października 1889 w Krakowie. Ukończył Akademię Handlową w Krakowie i w młodości wstąpił do Sokół, a następnie do IIPolskiej Drużyny Strzeleckiej w Krakowie, gdzie został oficerem i komendantem. Ukończył kurs wyższy (szkołę oficerską) Związku Walki Czynnej i był jednym z 66 słuchaczy odznaczonych przez Józefa Piłsudskiego znakiem oficerskim Parasolem.
W sierpniu 1914 służył w I Brygadzie Legionów. Dowodził kompanią w 5. Pułku Piechoty Legionów. 2 lipca 1915 został awansowany na podporucznika piechoty. W lipcu 1916 był adiutantem V batalionu. Został ranny w bitwie pod Kostiuchnówką, a następnie wzięto go do niewoli rosyjskiej. Z niewoli uciekł i przedostał się do I Korpusu Polskiego w Rosji. Po rozbrojeniu Korpusu przedostał się przez front niemiecki do Warszawy. Od czerwca do listopada 1918 pełnił funkcję komendanta garnizonu Polskiej Organizacji Wojskowej w Warszawie.
Służbę w Wojsku Polskim rozpoczął jako wykładowca i dowódca batalionu w Szkole Podchorążych w Komorowie koło Ostrowi Mazowieckiej. 2 stycznia 1920 rozpoczął studia w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego. W połowie kwietnia 1920 został skierowany na front celem odbycia praktyki sztabowej. W czasie wojny z bolszewikami był adiutantem sztabowym X Brygady Piechoty, a następnie szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty.
W okresie od stycznia do września 1921 kontynuował naukę w WS Wojskowej. Po ukończeniu nauki otrzymał tytuł oficera Sztabu Generalnego i przydział na stanowisko szefa sztabu 11 Dywizji Piechoty w Stanisławowie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 241. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W okresie pobytu Józefa Piłsudskiego w Sulejowie koło Warszawy (do zamachu majowego 1926) był jego adiutantem. W latach 1924–1926 pełnił służbę w Oddziale IV Sztabu Generalnego. 1 grudnia 1924 został awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z 15 sierpnia 1924 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lutym 1926 przeniesiony został do 80 Pułku Piechoty w Słonimiu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.
W październiku 1927 objął stanowisko zastępcy dyrektora nauk Wyższej Szkoły Wojennej. W latach 1928–1932 dowodził 18 Pułkiem Piechoty w Skierniewicach. 24 grudnia 1929 awansował na pułkownika ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 15. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Od 7 listopada 1932 do 20 listopada 1935 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr IV w Łodzi na stanowisku szefa sztabu. W lipcu 1935 został powołany przez komisarycznego prezydenta Łodzi do składu komisji teatralnej w tym mieście. W latach 1936–1938 był dowódcą piechoty dywizyjnej 17 Wielkopolskiej Dywizji Piechoty w Gnieźnie, po czym do wybuchu II wojny światowej był zastępcą dowódcy Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie. W tym czasie pełnił również funkcję Przewodniczącego Zarządu Okręgu Związku Harcerstwa Polskiego w Lublinie.
Po kampanii wrześniowej przedostał się do Francji. Do czerwca 1940 przebywał w Ośrodku Oficerskim w Cerizay, po czym zdołał się ewakuować do Wielkiej Brytanii. Od 14 sierpnia 1940 przebywał w Stacji Zbornej Oficerów w Rothesay. W styczniu 1942 został przeniesiony w stan nieczynny. Od listopada 1943 do 1946 był zastępcą komendanta kursów i wykładowcą w Centrum Wyszkolenia Artylerii w Cowdenbeath.
Naczelny Wódz, generał broni Władysław Anders mianował go generałem brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964 w korpusie generałów. Z ramienia Ligi Niepodległości Polski wszedł do Tymczasowej Rady Jedności Narodowej, utworzonej w 1954 roku w opozycji do Prezydenta RP Augusta Zaleskiego. Był jednym z założycieli i wieloletnim prezesem Instytutu Józefa Piłsudskiego w Londynie. Prowadził również ożywioną działalność publicystyczną na łamach tygodników Orzeł Biały i Tygodnik Polski w Londynie. Był z zamiłowania pisarzem i humanistą, z upodobaniem do epoki włoskiego renesansu. W 1969 Polska Fundacja Kulturalna wydała w Londynie jego książkę o życiu malarza Filippo Lippi pt. Włosiennica na jedwabiu. W 1979, to samo wydawnictwo wydało jego autorstwa Wspomnienia oficera Pierwszej Brygady. Podpisał list pisarzy polskich na Obczyźnie solidaryzujących się z sygnatariuszami protestu przeciwko zmianom w Konstytucji Polski Rzeczypospolitej Ludowej (List 59).
Od 21 lutego 1914 był mężem Stanisławy z Manaczyńskich. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim w Krakowie (urna z prochami złożona 21 września 1985, kwatera X-13-13).