Stanisław Witold Balicki
Biografia
Stanisław Witold Balicki był krytykiem teatralnym, publicystą i polonistą, pełnił także funkcje dyrektora i kierownika literackiego teatru.
Urodził się w Krakowie w rodzinie Antoniego Euzebiusza, nauczyciela i publicysty, oraz Zofii z Mniszków. Był bratem Juliusza Balickiego (1911–1941), aktora, reżysera i scenografa. Po ukończeniu gimnazjum w Krakowie studiował polonistykę w Poznaniu w 1932 oraz na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie.
Zadebiutował w 1928 roku na łamach prasy jako krytyk literacki i teatralny, a w latach 1928–1932 pracował jako dziennikarz, pełniąc m.in. funkcję recenzenta teatralnego w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” i „Tempo Dnia”. W roku 1932 wydał książkę zatytułowaną „Misterium na Rynku krakowskim”.
Podczas okupacji niemieckiej zajmował się tajnym nauczaniem, po jej zakończeniu do 1950 był redaktorem naczelnym krakowskiego „Dziennika Polskiego”, w 1951 (wraz z Janem A. Szczepańskim) redaktorem naczelnym „Teatru”, w latach 1952–1955 dyrektorem Państwowego Instytutu Wydawniczego. W sezonie 1949/50 sprawował (wraz z Zygmuntem Leśnodorskim) kierownictwo literackie Miejskich Teatrów Dramatycznych w Krakowie, w latach 1954–1956 był dyrektorem Centralnego Zarządu Teatrów, w latach 1957–1964 dyrektorem Teatru Polskiego w Warszawie, w latach 1965–1970 sekretarzem generalnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. Wchodził w skład redakcji „Miesięcznika Literackiego”.
Zmarł w Warszawie, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B37-4-1).
Pod jego redakcją ukazała się antologia „Teatr radziecki” (1967), opracował też antologię dramatu polskiego (t. 1–2, Warszawa 1981), „XX lat Polski Ludowej” (praca zbiorowa, 1964) i „Kongres Kultury Polskiej 1966” (materiały i sprawozdania; 1967).