Jan Balachowski
Biografia
Jan Balachowski urodził się 28 grudnia 1948 roku w Krakowie. Był polskim lekkoatletą, specjalizującym się w biegu na 400 m i reprezentował krakowskie kluby Cracovia i Wawel.
Dwukrotnie startował na Igrzyskach Olimpijskich: w Meksyku 1968 odpadł w ćwierćfinale biegu na 400 m, a sztafeta 4 x 400 m zajęła czwarte miejsce (Stanisław Grędziński, Jan Werner i Andrzej Badeński). W Monachium 1972 wystąpił tylko w sztafecie 4 x 400 m, która zajęła piąte miejsce (Werner, Badeński, Zbigniew Jaremski).
W Mistrzostwach Europy brał udział dwukrotnie. Atenach 1969 zajął 4. miejsce w sztafecie 4 x 400 m, a Helsinki 1971 zdobył srebrny medal w tej samej konkurencji (z Wernerem, Badeńskim i Waldemarem Koryckim).
W halowych mistrzostwach Europy odnosił liczne sukcesy: w Pradze 1967 zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 200 m; w Madrycie 1968 był trzeci na 400 m i pierwszy w sztafecie 4 x 200 m (z Badeńskim, Wernerem i Koryckim); w Belgradzie 1969 wygrał bieg na 400 m, a także sztafetę 4 x 200 m (z Badeńskim, Wernerem i Janem Radomskim); w Wiedniu 1970 zdobył srebrny medal w sztafecie 4 x 200 m, a w Sofii 1971 i Grenoble 1972 złoty medal w tej samej konkurencji (z Wernerem, Koryckim i Badeńskim).
Był wicemistrzem Polski na 400 m w 1967, a w 1969 i 1970 zdobywał brązowe medale na tym dystansie. Był zawodnikiem klubów krakowskich: Cracovia i Wawel.
Rekordy życiowe Balachowskiego obejmowały m.in. 100 m – 10,3 s (26 lipca 1969, Kalisz) (pomiar ręczny); 200 m – 20,8 s (6 sierpnia 1968, Zakopane) (pomiar ręczny); 400 m – 45,8 s (13 czerwca 1970, Sofia) (pomiar ręczny) i 46,23 s (pomiar elektroniczny).