Andrzej Marian Abłamowicz
Biografia
Andrzej Marian Abłamowicz urodził się w Krakowie w 1929 roku w rodzinie inteligenckiej. Podczas wojny uzyskał zawód ślusarza i służył w Armii Krajowej jako łącznik, a już od 1938 zajmował się modelarstwem lotniczym. Z Krakowem był związany do końca lat 40. W 1942 r. ukończył szkołę powszechną, zdał maturę i w 1947 rozpoczął studia na Wydziale Komunikacji Oddziału Lotniczego Akademii Górniczej. Jeszcze w gimnazjum, tuż po wyzwoleniu Krakowa w 1945, odbył podstawowe szkolenie szybowcowe na poniemieckim szybowcu SG-38 w Bodzowie, uzyskując kategorie A i B pilota szybowcowego. Wraz z Andrzejem Abłamowiczem jego starsi koledzy – Julian Bojanowski i Stanisław Wielgus – stali się później pilotami doświadczalnymi Instytutu Lotnictwa.
Po zakończeniu nauki w 1947 r. odbył przeszkolenie pilotażu samolotowego w Cywilnej Szkole Pilotów i Mechaników w Ligocie Dolnej, będąc prymusem kursu. W 1949–1950 pracował sezonowo szkoląc młodzież lotniczą w Krośnie. W 1952 jako pierwszy w Polsce wykonał beczkę na szybowcu Jastrząb w locie wleczonym nad lotniskiem Aleksandrowice. Akrobacja lotnicza stała się jego pasją; brał udział w zawodach, a w USA miał okazję latać na przedwojennym szybowcu Orlik i myśliwcu P-51 Mustang.
W 1950 r. został etatowym pilotem doświadczalnym Głównego Instytutu Lotnictwa. Przeprowadzał próby homologacyjne, najpierw z Wiktorem Pełką, a następnie na pierwszym powojennym samolocie Junak 3. W 1951 r. na lotnisku Okęcie dokonał oblotu odnowionego wówczas samolotu Piper L-4 Cub; w 1954 wykonał wersję sanitarną na tej samej platformie z pływakami. Po ukończeniu studiów w 1956 r. na Politechnice Warszawskiej uzyskał dyplom inżyniera-mechanika. W 1959 objął stanowisko kierownika Zakładu Badań w Locie Instytutu Lotnictwa i pełnił funkcję pilota doświadczalnego aż do śmierci, zajmując się m.in. prototypami TS-8 Bies i TS-11 Iskra oraz samolotem MD-12.
Abłamowicz latał na 152 typach maszyn, uczestniczył w międzynarodowych próbach homologacyjnych samolotów Tu-134 i Jak-40, a jego praca obejmowała także dotychczas niecodzienne konstrukcje, takie jak rolniczy odrzutowiec PZL M-15 „Belphegor”. W 1953 na prototypie Bocian wylądował ze złamanym drążkiem sterowym, a w 1964 Iskra umożliwiła mu rekordowy lot w obwodzie zamkniętym. Często prezentował polskie konstrukcje na arenie międzynarodowej, a łącząc pracę naukową z lotniczą, opublikował lub współredagował liczne opracowania techniczne. Zmarł 2 marca 1985 r. w Warszawie; pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.