Adolf Abraham Beck
Biografia
Adolf Beck urodził się jako Abraham Chaim Beck 1 stycznia 1863 roku w Krakowie, w ubogiej żydowskiej rodzinie piekarza z dzielnicy Kazimierz. W rodzinnym mieście ukończył Gimnazjum św. Jacka (1883) i na Uniwersytecie Jagiellońskim studiował medycynę (1889).
Od 1886 pracował w Zakładzie Fizjologii i Histologii pod kierownictwem Napoleona Cybulskiego; w latach 1888–92 był jego asystentem i najbliższym współpracownikiem. Podczas studiów odkrył zjawisko desynchronizacji czynności elektrycznej mózgu w odpowiedzi na bodźce. Jego praca doktorska Oznaczenie lokalizacji w mózgu i rdzeniu za pomocą zjawisk elektrycznych została przedstawiona 20 października 1890 roku. Głównym celem badań było wykorzystanie elektrofizjologii do lokalizacji funkcji w mózgu; ubocznym efektem było odkrycie elektroencefalogramu (EEG), któremu Beck zaproponował nazwę aktywny prąd niezależny.
W roku 1894 uzyskał habilitację na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego z zakresu fizjologii. W latach 1895–1935 był profesorem fizjologii Uniwersytetu Lwowskiego. Rozpoczął pracę od zbudowania Zakładu Fizjologii, którego wyposażył w nowoczesny sprzęt, i jest uważany za najważniejszego twórcę lwowskiej szkoły fizjologii. Był dziekanem Wydziału Lekarskiego (1904/05 i 1916/17) oraz rektorem w roku akademickim 1912/1913.
Podczas I wojny światowej, po rosyjskiej inwazji, 20 czerwca 1915 został przymusowo wywieziony do Kijowa. Staraniem Iwana Pawłowa i Czerwonego Krzyża został zwolniony w sierpniu 1915 r. i w następnym roku powrócił do Lwowa dzięki wymianie więźniów.
W 1932 r. odszedł na emeryturę, jako następcę na stanowisku wyznaczając Wiktora Tychowskiego. Od 1935 był profesorem honorowym UJK. Był także w latach 1921–29 wykładowcą Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie. Był członkiem PAU oraz Towarzystwa Naukowego we Lwowie; był pierwszym honorowym członkiem i laureatem medalu Polskiego Towarzystwa Fizjologicznego.
Podczas II wojny światowej, po zajęciu Lwowa przez Niemców, Beck ukrywał się poza granicami getta, co wspierał Zdzisław Bieliński. Beck prawdopodobnie popełnił samobójstwo w sierpniu 1942 roku, za pomocą cyjanku otrzymanego od syna. Zmarł w Obózie Janowskim w drodze ze Lwowa do obozu zagłady w Bełżcu. Dokładna data śmierci i miejsce pochówku nie są znane.
Życie prywatne
Żonaty z Reginą Mandelbaum (zm. 1938), jego dziećmi byli syn Henryk (1896–1946) oraz córki Zofia (zm. 1939) i Jadwiga; szwagrem Henryka był Kazimierz Zakrzewski, zamordowany w 1941 r. w Palmirach.
Upamiętnienie
W 1935 r. jego portret namalował Stanisław Batowski-Kaczor. W latach 1970 Mary A. B. Brazier przełożyła na język angielski jego pracę doktorską.